Rondje Bergermeer op 25 april 2021.

Klik op de foto voor de hele fotoserie

De Bergermeer was ooit een ondiep meer met moerassen en eilandjes. In de middeleeuwen is het drooggemaakt en verkaveld, en daarmee is het de eerste drooglegging in Noord-Holland. Hierdoor ontstond de Bergermeerpolder die op gemiddeld een meter onder Normaal Amsterdams Peil lag. Het land was zo drassig dat er weinig belangstelling voor was. Daarom werd het gebruik elk jaar bij loting toegewezen aan arme boeren. Zo ontstond de naam Loterijlanden.

Jan Zaal heeft gekozen voor een achtvorm. We begonnen bij de Viaanse Molen waar een prima instap en parkeerplaats ligt. We volgden de kronkelige vaart tot langs Bergen en toen naar het zuiden richting Egmond. Heel stil is het daar, afgezien van de rietzangers, fitissen, ganzen en karekieten. Hard varen hoef je daar niet. Sluit gewoon je ogen en luister.

Lees meer...

Tocht door de Eilandspolder 18 april 2021

De eerste KVU-tocht van het jaar brengt ons naar Eilandspolder. Het is prachtig lenteweer met weinig wind. Dat belooft een mooie dag te gaan worden.

Om 9.15 uur plonzen onze boten te water in het slootje naast IJclub Algemeen Belang in West-Graftdijk. Eilandspolder is langzaam aan het ontwaken als we wegvaren. De hazen op de landjes hebben geen tijd voor ons. Zij zijn veel te druk met boksen en rondjes hollen. Overal om ons heen horen we vogels zingen, of misschien wel ruzie maken, dat kunnen we niet verstaan. Verder alleen het geluid van onze peddels. Zo varen Johan, Anja, Alex, Hans, Rianne en ik langs de achtertuinen de polder in.

Niet iedereen kent elkaar en anderen hebben elkaar al een poos niet gesproken. Het eerste vaaruurtje wordt benut om kennis te maken en bij te praten. Dan arriveren we in Driehuizen achter café De Vriendschap. Daar genieten we heerlijk in het zonnetje van een koffie-met-appelgebak-en-slagroom-to-go. Het vakantiegevoel is er helemaal!

Lees meer...

Hoe is het gekomen?

Tijdens de ALV ben ik, Rianne, voorgesteld als opvolger van Theo. Annemarie Johan en ik gaan met z’n drieën de taken van Theo overnemen. Dat geeft wel aan hoeveel tijd Theo al die jaren in de KVU heeft gestoken. Wat een kanjer! Gelukkig blijft hij ons ondersteunen daar waar nodig.

Zelf ben ik lid geworden in september 2016, hoe is dat nou zo gekomen…?

Vanaf mijn tienerjaren ben ik gek op watersport, zo ben ik jaren fokkenmaatje geweest op een Vrijheid. Zeilwedstrijden op ons meer en door heel Nederland. Geweldig!

Natuurlijk ook aan het windsurfen geslagen…en was ik te vinden in de vakanties op een zeilschool in Friesland, als keukenprinses (ja ..ja ..één van mijn best bewaarde verborgen talenten).

En toen…toen ..huisje boompje beestje..en kinderen…druk druk..

Af en toe gezeild in een gehuurde zeilboot.

Toen er weer wat tijd vrij kwam ben ik een zeilcursus gaan volgen bij de ARZV.

Lekker zeilen op ons meer. Helaas ging het vaak niet door te weinig wind of teveel (en bij dat teveel begon ik het net leuk te vinden). Mijn zeildiploma gehaald. Maar geen zeilboot.

En toen..toen kwam ik iemand tegen die veel had gekanood.  Mooie verhalen en filmpjes.

Het krantenartikel over een instapavond die ik al vaker had zien staan kwam weer voorbij. Een mooie kans om eens te kijken wat daar nou zo leuk aan is dat kanoën.

Lees meer...

Een goed begin van 2021

Ondanks alle narigheid die corona meebrengt, proberen we er het beste van te maken. En dat lukt dankzij de KVU! Op 1 januari kwam de nieuwsbrief via de mail en een jaloersmakende foto via Whatsapp. Dus hup, meteen maatje Bert geappt en afgesproken voor een tocht op 2 januari. Over een goed begin gesproken: het was prachtig! Wij in de zon, regen rond het meer. Dat leverde mooie regenbogen en indrukwekkende luchten op.

Lees meer...

Varen over land, februari ’21

Het gebeurt niet zo vaak, maar af en toe kunnen we varen op plekken waar normaal gesproken koeien en paarden of schapen grazen.

Iedereen heeft de beelden gezien, bijvoorbeeld van de Waalkade bij Nijmegen, waar we op een mooie zomerdag nog wel eens zijn uitgestapt om een “terrasje te pakken”. Maar het zag er nu, 5 februari 2021 wel heel anders uit. Om dat eens van dichtbij mee te maken ben ik graag ingegaan op een uitnodiging van Chris, die vlak aan de rivier woont, in Gameren: koffie bij hem thuis en dan de dijk over naar de Waal.

Het was nog even een dingetje om mijn kajak op de auto te krijgen, omdat ik dat bijna nooit alleen hoef te doen. Maar ik herinnerde mij een goede tip: gebruik een stok of een lange peddel die je aan de zijkant naast de dakdrager laat uitsteken, leg daar de voorkant van je boot op, til vervolgens de achterkant in de beugel, dan de voorkant en neem het hulpstuk weer weg. Dan natuurlijk nog even vastsjorren en klaar ben je. (Tja, daar merk ik weer dat ik geen zestig meer ben, want toen tilde ik gewoon zonder al teveel moeite die kajak bij de kuiprand op om hem met een zwaai in de beugels te leggen.) De rit naar Gameren ging zonder problemen want er is in tijden van Corona niet al teveel verkeer op de weg.

Na de koffie, even bijpraten en de foto’s van de laatste Schotland-tocht bekijken (nog  voor de pandemie) gaan de droogpakken aan en de wielen onder de kajaks om even langs het steile pad over de Waalbandijk te zeulen. Dat is geen functionele dijk meer, maar een overblijfsel uit het verleden.  Dan instappen op een modderige oever, ongeveer 80m. over een bruine plas varen naar de volgende dijk. Daar nog even sjouwen en over een hek heen met twee kajaks om bij de Gamerensche Waarden in te stappen. Het is een enigszins bevreemdende ervaring om langs bomen en struiken te varen die nog net boven water uitsteken. Ook hekken houden ons niet tegen want de verhoging is meer dan vijf meter. Zelfs als we een eind van de vaargeul blijven is de stroom nog krachtig. Dat zie je vooral als je langs een paal komt die boven water uitsteekt waar het water met grote snelheid langs gorgelt. Ik had verwacht dat we eerst stroomopwaarts zouden gaan, maar Chris had blijkbaar een ander idee, zodat we met een prettig vaartje, met de stroom mee in de richting van Nieuwaal varen. Normaal moet je hier om de kribben heen, maar nu kunnen we er gewoon overheen. De ligging van de kribben is alleen te zien aan de bakens die op de uiteinden staan en aan de hoge golven die een soort van wals vormen waar de stroom zich een weg zoekt over de obstakels. Ganzen en aalscholvers verzamelen zich op de laatste droge stukjes land.

Klik hier om de rest van dit verslag te lezen

De Alde Faenen

Het plan was om met vier vrienden een weekend te gaan kanoën en kamperen in de Weerribben. Maar toen kwam de persconferentie en ging de groepsgrootte terug van 4 naar 2… Uitstellen dan maar en over drie weken kijken hoe de vlag erbij hangt. Dat was dinsdag. Woensdag gewerkt, donderdag gewerkt, en toen begon het te kriebelen. Er werd prachtig weer voorspeld dus zonde om thuis te blijven!

Bladerend in het kanoboek van Jolanda komt er veel moois voorbij, maar waar kan je in november nog kamperen? Dat is waar ook, de Alde Faenen in Friesland, daar wilde ik altijd nog een keer naar toe en er zijn veldjes waar je je tentje mag opzetten!

En zo stond ik vrijdagochtend op het steigertje naast de kerk van Wergea.

Lees meer...